sabbatical? Welke sabbatical?

6 maanden geleden schreef ik mijn laatste blog,waarna ik volledig democratisch in mijn eentje besloot om een sabbatical te houden aangaande het schrijven. 6 maanden afzien,6 maanden opkroppen…6 fucking maanden mijn tijd op andere manieren opvullen. En hoewel ik van nature zeer lui en laks aangelegd ben is mij dat prima gelukt. Als een ware Mahatma Gandhi ben ik deze maanden in pure Zen doorgekomen,aldus wat de buitenwereld zag.

Wat er werkelijk gebeurd is…een ware zondvloed van stress,nagelbijten,grijze haren kweken,de bond tegen het vloeken persoonlijk op visite krijgen,langs Robert Schoemacher om nieuwe nagels geïmplanteerd te krijgen,mijn nieuwe nagels afbijten en menig naast sociaal contact de meest nare ziektes verwensen om zo mijn zogenaamde Zen niveau weer op een maatschappelijk geaccepteerd peil te krijgen.

katjana hr2

Het nagelbijten: Het zal niemand ontgaan zijn…de Crx. Waar een ieder mens met 2 goed functionerende hersenhelften de hoop allang had opgegeven besloot ik om “even” een winterproject te starten,onder het mom “met een paar maandjes rijdt ie weer mannen!”. 8 maanden heeft het geduurd..8 FUCKING MAANDEN! Van lekkende schokdempers,een motorblok zonder compressie,ontploffende verfspuitpistolen,1790 kilometer nieuw te leggen bedrading en diverse lichamelijke aandoeningen. Zo waren er 3 slagaderlijke bloedingen,1 staalsplinter in mijn oog,een afgehakt been,4 gebroken vingers,een schouder uit de kom,21 lasspetters in mijn schoen en 1 verbrande tong…maar het was dan ook verdomd hete koffie.Maar dit alles is vergeten als het eindresultaat te zien valt. Ik zal jullie de 1790 foto’s besparen want zoals velen weten ben ik een man van veel woorden en plaats bijna geen enkele foto van de crx op sociale media.

10410200_10206409677907402_113016592269758720_n

Dan komen we aan bij de grijze haren: Het verhuizen. Zoals men weet ben ik een kwakelaar,en een kwakelaar buiten De Kwakel plaatsen is hetzelfde als een boot vol vluchtelingen de woeste zee op sturen, het is mogelijk maar je weet dat het niet de ideale situatie is en het vroeg of laat een keer in de soep loopt. Voordat ik een ware knokploeg met hooivorken en brandende fakkels op mijn dak krijg wil ik wel graag vermelden dat ik jaren met plezier in Kudelstaart heb gewoond en als het mogelijk zou zijn om De kwakel los te steken met een schop en bovenop Kudelstaart te pleuren zou ik er weer met liefde gaan wonen. Tot die tijd blijf ik waar ik zit,en je zal met het complete Nederlandse leger moeten komen om mij hier weg te krijgen. Wel heb ik een genetisch bepaalde bloedhekel aan verhuizen. Ik heb zo een hekel aan verhuizen dat ik nog liever 16.900 postzegels op enveloppen plak. En dan niet van die plakkertjes,maar van die godvergeten smerige likkertjes. Sterker nog…ik gooi nog liever een complete hoekbank in een wok,bak deze op met Italiaanse wokgroenten,besprenkel deze met rauwe kip om vervolgens met 3 happen op te vreten dan dat ik ga verhuizen. Maar goed,het is vrijwel in alle situaties onvermijdelijk dat je moet verhuizen het moment dat je naar een ander huis gaat. Dus het moest maar. Maar wederom,alles is vergeten als het eindresultaat te zien valt.  Dit huis brengt zoveel rust met zich mee dat zelfs Dodge midden in zijn “adhd-alles moet kapot-kijk mij is de graspollen om je oren rennen-plant? Welke pla…oeps-levende reïncarnatie van een stuiterbal” bui omvalt,in slaap dondert en 3 dagen later als een pas geboren lammetje wakker wordt en zich afvraagt waar hij nou eigenlijk in godsnaam mee bezig was. Sterker nog…dit huis brengt zoveel rust dat het bier gelijk dood slaat als je het flesje opent. Je kan mij overdag 4 messen in de rug steken,over me heen rijden en zeggen dat ik stink…het moment dat ik thuis kom ben ik weer helemaal de kalmte hemzelf. Het enige wat er nog moet gebeuren hier is een gat van 2.5 bij 1 te graven om mij over een jaar of 50 een zetje in te geven nadat ik met een gelukzalige glimlach op mijn schommelstoel in de tuin naast mijn persoonlijke zwemvijver ben gestorven.

IMG-20121203-WA0000

De bond van het vloeken: Wederom een winter niet slapen en vooral een hoop strooien. Ik ben wel wat winters gewend,beetje sneeuw hier,af en toe een slaapje doen en zo nu en dan weer eens een avondje de tijd kunnen nemen om je avondeten naar binnen werken…maar deze winter was er 1 uit de categorie “Hoi wallen,waar ga je met Bart heen” Om een idee te geven van een gemiddelde werkdag: zondagavond om 6 uur werd ik gebeld om te strooien,snel even mijn rondje doen dan lag ik mooi om half 12 te bed. Savonds onverwachte neerslag,2 uur er weer uit en weer mijn ronde doen. snel de vrachtwagen schoonmaken en door naar mijn vaste klus overdag. Half 5 smiddags thuis,even snel slapen, hapje eten…half 7 sneeuw. En weer doorrrrr. half 5 sochtends op de zaak. Snel even slapen in de scania en om 7 uur weer op de klus staan. 4 uur thuis,geen sneeuw verwacht dus even lekker bijslapen. half 10 savonds telefoon…ijzel onderweg. In de auto en standby staan. Ijzel slecht weg te krijgen dus even de uitvoerder bellen dat het wat later wordt. 9 uur weer op de vaste klus overdag en om 3 uur smiddags thuis. Goed…ik kan zo uren doorgaan maar je snapt het idee. Dus voor een ieder die mij de afgelopen maanden als de vrouw in de blauwe jurk uit de Snickers reclame vond gedragen…Mijn uiterst niet welgemeende excuses! Wat mij ook zeer verbaasde is dat mensen nog prima in staat zijn om hun ongenoegen te uiten dat je de complete weg gebruikt om met een kilometertje of 40 de wegen sneeuwvrij te maken zodat de beste heren en dames er niet langs kunnen met hun veel te dure audi quattro leasebak. Middelvingers,lege blikjes en volledige vocabulaire ziekteverwensingen…alles krijg je om je oren. Altijd fijn zulk soort mensen,ze zouden eigenlijk in De Kwakel moeten gaan wonen…Zen alom!

Helaas was er ook het plotselinge overlijden van de oma van Marijke. Vooropgesteld…ik ben iemand die daar weinig tot niet bij stil staat maar het zet je wel te denken. Een vrouw die nog zoveel wilde doen,nog zoveel in haar mars had. “Als jullie de sleutel van het huisje hebben kom ik wel helpen met inrichten hoor!” Met de kerst kon dat mens geen 3 minuten op haar reet zitten,want stel dat de visite zonder bier kwam te zitten,of nog erger…de blokjes kaas niet op kwamen. Soms is het leven oneerlijk,en ondanks dat ik ooit gezegd heb dat ik mij zou beperken tot onzinnig slap gelul is dit in mijn ogen het kleine beetje respect wat ik dat kleine gekke vrouwtje kan geven. Dood relativeert,zelfs bij mensen zoals mij die er geen seconde bij stil staan. Ik heb ooit een stuk blog geschreven die ik nooit openbaar heb gemaakt. Ik vond het niet nodig,ik had het voor mezelf geschreven en niet voor anderen. Ik gebruik mijn blog voor vermaak,met zo nu en dan een stukje stof tot nadenken. Een onbewerkte,niet gecontroleerde copy/paste dus niet klagen over de zinsbouw enzeau ja! Als ik ook maar 1 iemand raak met mijn gedachtengangen als het om het stof tot nadenken gaat ben ik bij deze al een gelukkig man…leef je leven ten volste,pluk de dag voordat je in een vaas eindigt…

PicsArt_1346868966739

De dood relativeert als het dichtbij komt,gemiste kansen om nog wat te zeggen. Gemiste kansen om nog iets samen te doen. Dus waarom niet vooraf doen? Samen nog een keer op vakantie,spontaan is een bakkie doen of wat er nog in de toekomstplannen staat,met paps een oude oldtimer amerikaanse pickup restaureren. Ik ben nooit de braafste geweest en heb wel degelijk een paar opvoedkundige meppen voor mijn harses gehad,maar als het om mijn ouders gaat blijven ze altijd op nummer 1. Mijn moeder…dat mens is zo neurotisch dat zelfs het pieterbaan centrum niet zou weten wat ze er mee aan moesten, geef haar een nieuwe auto en met welgeteld 2 uur is de waarde door cosmetische ellende,deuken en krassen geheid gehalveerd en ze is de enige vrouw die 3 keer per week weekboodschappen doet. Ze is ook de vrouw die een gemiddelde werkweek heeft van 190 uur,ook tijdens de opvoeding van 3 kinderen,waarvan ik uiteraard het makkelijkste was. De complete huishouding voor zich neemt,iedereen tot dienst wil zijn en toch weer elke avond een maaltijd in elkaar weest te flansen.

Mijn vader…Voor een ieder die mij kent,tel daar 80 jaar bij op,wat grijze haren en je hebt mijn vader. Een man zo verschrikkelijk stug dat zelfs de eiffeltoren nog flexibel is naast hem. Zo eigenwijs dat een jehova getuige voor de deur na 4 uur debateren met hangende pootjes en een manische depressie het strijdtoneel verlaat. Jarenlang heb ik het proberen te ontkennen maar ja…ik ben mijn vader. Dat is ook gelijk het probleem wat we vroeger hadden,wij lijken zo erg op elkaar dat we elkaar wel konden schieten.Echt drama ten top wat absoluut niks met mijn puberteit te maken had! gelukkig wordt men in de jaren wijzer en zag hij eindelijk in dat ik in die tijd eigenlijk altijd gelijk had…als ik nu problemen heb is hij de eerste waar ik even lekker tegenaan kan zeiken,in de figuurlijke zin dan.

Hij is ook de man die jarenlang 2 of 3 banen had om in onze behoeften te voorzien,en zelfs nu hij met pensioen is kan hij nog geen halve dag stil zitten. Dit is de man die bij de brandweer meer ellende heeft gezien en meegemaakt dan andere mensen ooit voor kunnen stellen. 24 uur per dag klaarstaan voor anderen,terwijl ik af en toe al moeite heb om de afwas te doen. De cindu,bijlmerramp,enschede,watersnoodramp…en nooit liet hij ons barsten. Als je dan zelfs nog het  lef hebt om in bescheidenheid een koninklijke onderscheiding te ontvangen dan ben je toch echt wel iemand om tegenop te kijken. Wij zijn geen praters,dus dit soort dingen worden niet gauw gezegd,maar als ik af en toe is langs kom en met de woorden “goddomme je ziet er weer lekker homofiel uit in die kleren van je,kom je me bier weer opzuipen?” weet ik dat het goed zit.

Je ouders,tja…zijn je ouders. En ondanks alle ellende die ik ze vroeger gegeven heb,ruzies die we gehad hebben en trappen onder me reet die ik gehad heb ben ik blij dat ze me nooit hebben laten vallen. En nee,ze zijn niet dood en dit is geen oubollige afscheidsbrief die ik op een nog oubolliger altaar aan een stel jankballen voor moet gaan lezen,dat kan niet eens. Mijn vader is fucking superman en mijn moeder heeft helemaal geen tijd om dood te gaan! Maar soms zijn een paar woorden genoeg om alles te zeggen… 

Advertenties
Standaard

In de wondere wereld van de dagelijkse wondere wereld.

Voor velen is het de draad in hun leven,de sleur tot het sterfbed of de bezigheid omdat er verder toch geen hol te doen is tussen de weekenden…werk. Ik zag er vroeger nog meer tegenop dan een harsbeurt rondom de liezen,maar ik kan tegenwoordig zeggen dat ik tot het selecte groepje behoor dat met plezier naar zijn werk gaat. Kleine irritaties daar gelaten…maar dat heeft elk bedrijf. Toevallig moest er vandaag nog even een begeleidingsbiljet rectaal in een zeer onbeschoft persoon ingebracht worden met een voorhamer bij een niet nader te noemen bedrijf en willen er door onverlaten nog wel eens wat wijzigingen aan je vrachtwagen aangebracht worden waarbij -als ik dat thuis zou doen- ik letterlijk op de ouderwetse manier gevierendeeld zou worden door moeder de vrouw…maar verder heb ik geen klagen.

IMAG1293

Hoe lang geleden ik bij kooyman begon weet ik niet precies,maar denk dat het nu een jaar of 8 zal wezen. Begonnen in de verkoop van stenen maar ondanks mijn zeer ruime vocabulaire en de aanleg om een blinde nog een 3d smart tv te verkopen kwam ik er al snel achter dat interesse tonen in andermans tuinwens niet echt mijn ding was op die leeftijd. Al snel werden mijn meesterlijke kraankwaliteiten ontdekt,en werd ik op pad gestuurd op mijn eerste klus met een graafmachine. Waarna na het kapot trekken van een kabel al snel werd ontdekt dat een 45 tons overslagkraan waar ik op heb leren kranen niet helemaal hetzelfde was als een 1,5 tons graafmachine waarin zelfs kabouter plop met een half uur lichte vormen van claustrofobie aan begon te nemen.

IMAG0229

Maar goed,door schade en schande wordt men wijzer,en zodoende kreeg ook ik het kranen onder de knie. Heel niet slecht voor een 23 jarig broekje met een ict opleiding dacht ik zo. De gemiddelde werkweek bestond voornamelijk uit met een cowboyhoed op een trilplaat zitten,broodjes döner halen,tosti’s maken,dixi’s aan andermans kraan vastbinden,2 kuub grond verzetten en om aan de uren te komen werd de resterende tijd opgevuld met sexpraat. De winters werden opgevuld met strooien,de goede oude tijd met ex-collega Benno. Helaas hebben we beiden besloten dat deze tijd onder het het mom “zwijgrecht” vallen dus daar kan niet al teveel over vermeld worden.

IMG-20140927-WA0015

Zo verstreken de jaren en begon men te wennen aan mijn irritante drukke gedrag,zeer vrouw onvriendelijke opmerkingen en uitermate stom gelul,totdat 1 collega het zat was en besloot elders van mij bij te komen. Men zegt op de bloemenveiling maar ik heb via via vernomen dat hij in een gesloten inrichting met dwangbuis en 4x daags antidepressiva zit…maar dit kan niet bevestigd worden. Met dit kwam de vacature chauffeur vrij en na wat studeren,examinatoren omkopen en een paar uurtjes les werd het rijbewijs weer met een paar extra vinkjes gevuld. En zo eindigen we bij mijn huidige functie…spulletjes van a naar b rijden. En uiteraard broodjes döner halen,maar dat is gewoon iets wat standaard bij de taakbeschrijving hoort.

IMG-20141030-WA0007

Nu kan ik met zekerheid zeggen dat een blog van een topper als ik niet gevolgd wordt door mijn werkgever dus het is volkomen veilig om al het hier foto bewijsmateriaal te tonen en kan dus totaal niet nadelig voor me werken. Wel kan ik met zekerheid zeggen dat,ondanks de eerder besproken kleine irritaties ik het opperbest naar me zin heb. In tegenstelling tot de veelbesproken gladde leaserijdertjes met hun nog gladdere kapsel en bijbehorende gladde bmw 320d hoeft werk niet als sleur beschouwd te worden…eerder als bezigheid Met als bonus elkaar eens lekker bij het vrijdagmiddagbier alle gemaakte fuck-ups fijn inwrijven. En dan ben ik toch verdomd blij dat ik niet de ict kant op ben gegaan…

IMG_20141127_135137

Standaard

Het leed wat 4 wielen heet 2.0

Sinds jaar en dag ben ik bekend als “de jongen met zijn absurde autopassie”. Wat begon met een setje autostyle ruitenwissers en embleemloze grill op de corrado is geëindigd in de verbouwing van een honda crx waarbij zelfs ik me af en toe achter de oren heb gekrabd met de vraag of het het allemaal waard is. Na ongeveer 1721 keer dit meegemaakt te hebben kan ik u een eenduidig antwoord geven…”Ja!” Het complete kostenplaatje wordt nog steeds angstvallig geheim gehouden,temeer omdat ik een vriendin heb die me dan verplicht een psychisch onderzoek laat doen,en een vader die me met een stok op mijn voorhoofd slaat bij het ontdekken van deze kosten. En dan bedoel ik niet een half afgebroken takje uit de plaatselijke groenstrook,maar een vlaggenmast van 17 meter lang en een diameter van het bovenbeen van sylvester stallone.

Desalwelteplus heeft mijn groene rakker mij meer plezier kunnen geven dan ik me ooit voor heb kunnen stellen,met als zwanenzang het uitgevoerde idee van een turbo-projectje. Nu denken de meeste mensen bij een turbo aan een topsnelheid van een lichtjaar per uur en een deel 1 fast en furious versnellingsbak met 61 versnellingen. Voor de leken onder ons…een turbo op een auto zorgt niet voor een hogere snelheid. Het is enkel een middel om die nare gladde leaserijder met dat verdomde bloesje met omhoogstaand kraagje,volgekwakte gelkop en veel te dure porsche cayenne of bmw 5-serie het snot voor zijn ogen te rijden. Ik vind dat fijn…niets brengt mij meer plezier dan de minachtende blik bij het eerste stoplicht te zien veranderen in een ontwijkende blik bij het volgende stoplicht. Een dikke “fuck you” op 4 wielen.

Enige nadeel…een blok waar een turbo op gekwakt wordt slijt net zo snel als de relaties van Gordon. Niet vreemd dat na het openbaar maken van mijn noeste update al snel gereageerd werd met de melding dat ik over 2 maanden een nieuw blok moest zoeken. Dat was 3,5 jaar geleden…een dubbele “fuck you” op 4 wielen. Tot op de dag van vandaag is mijn auto een landelijk fenomeen in het auto-wereldje. Want de auto was niet stuk te krijgen,en de eigenaar was toch wel de meest stugge klereleier alom bekend.

Nu rest mij alleen de vraag…is het tijd om mijn puberale streken achter me te laten en mij burgerlijk in een toyota prius of als ik in een wilde bui ben een mercedes s klasse te vervoeren…of ga ik verder met de crx? Dat eerste brengt kosten mee,dat 2e ook. Helaas kan ik nog steeds niet het eerder besproken kostenplaatje openbaar maken aangezien ik van de week te horen heb gekregen dat mijn vader een uitzendkracht in de arm heeft genomen met de taak om mij permanent in de gaten te houden…inclusief de 17 meter lange vlaggenmast. Ik heb welgeteld 11.43 seconden over deze vraag na moeten denken om toch met optie 2 te eindigen…sorry paps.

IMG_20141025_132142

Dat houdt in: Motorruim leeghalen,boutjes en moertjes netjes ordenen,aansluitingen nummeren,weloverwogen nuttige aankopen doen,draadbomen ordelijk weg leggen zodat ze weer makkelijk teruggeplaatst worden,zorgvuldig een nieuw motorblok uitkiezen en de werkplek netjes en ordelijk houden zodat de montage vlekkeloos verloopt.

Zoals velen weten ben ik een pietje precies en heb ik de richtlijnen in grote lijnen tot mij genomen. Zo lag het oude motorblok met anderhalf uur dankzij de hulp van schoonvaderlief in de rechterhoek van de schuur,werd er een grote emmer gepakt om alle 18.271 boutjes,moertjes,rubbers en klipjes in te gooien,ligt er een berg onderdelen van 2 bij 2 meter in de linkerhoek van de schuur,is er in 1 week voor een x-bedrag op internet aan onderdelen besteld welke misschien wel mooi/makkelijk/nuttig leken,is er een nieuw blok aangeschaft waar geen enkele historie van bekend is,liggen er meer kabelbomen door elkaar dan het complete nederlandse energienet in de grond heeft liggen en ben ik ondertussen 3 steeksleutels,een momentsleutel,4 schroevendraaiers en 2 waterpomptangen kwijt. Niets bijzonders bij zo een rigoureus project…ware het niet dat ik maar 1 waterpomptang heb.

IMG_20141101_163942_zpscknjrmbs

Dus,zoals jullie van mij gewend zijn kan het niet anders dan dat het hele project halverwege een waar fiasco dreigt te worden en pas na urenlange peptalks met mijn mede autoboys, de hulp van 11 gecertificeerde elektriciens, 861 uur aan online raad over hoe alles nu weer in elkaar moet en dankzij mijn zeer grote vorm van rust en geduld een kleine 12-tal “potverdikkie’s” zal eindigen in een auto waar menig leaserijdertje zich weer kapot aan zal ergeren…maar goed,vergeleken met mijn laatste reparatie moet dit project een makkie zijn:

Er is weer gebeund gister!!!

Zo tussen het bier drinken,remco irriteren,gereedschap slopen,een d-serie uit een auto trekken,champagneflessen op de grond gooien en uiteraard ook stephan en bun irriteren heb ik gebeund!!!Het was wel even wat werk maar ik vind dat het totaalplaatje van de auto er echt op vooruit is gegaan.

Zat er al een tijdje mee in me hoofd te malen,s’avonds ook diverse discussie’s erover gehad wanneer het nou te doen en de stap zou zetten,totdat stephan met het verlossende “Die wijven hebben me huis in beslag genomen voor een tupperwareparty,mannelijke tupperwareparty in de garage met bier,beunen en tupperware op auto’s op woensdag 15 februari”

Afijn,ik overleggen met moeder de vrouw,eerst moeilijk doen van “ja,maar de honden dan?” Dus even snel naar het bos gereden en die aan een boom gebonden want een kans als dit laat ik niet lopen.Eindelijk zou het er dan van komen,was zelfs al een paar keer door het lokale krantje gebeld wanneer ik weer eens zou updaten enzo,had maar gewoon gezegd dat ze nog even geduld moesten hebben.Gelukkig kreeg ik het meissie ook overstag,dus wij vol goede moed in de crx gestapt en naar steef gereden.Eerst natuurlijk nog wat rustig aan aangezien de motor nog wat koudachtig was,maar al snel zag ik het streepje richting de 90 gaan…een rotonde voorbij en daar ging ie hoor.Je voelde hem komen,stampend en ploegend klapten de zuigers op en neer,de kleppen klepperde er vrolijk op los…een vastklauwende 6-puck,opspoelende tjoerbo…de handen van de bijrijdster gleden naar de wangen van de stoelen want zij wist wat er zou komen.Helemaal los,daar kwam de boostmeter uit het vacuum…

Afijn,50 meter verderop was stephan zijn huis al,dus de poot ging weer van het gas.Eerst maar eens een biertje,beetje lullen over de diepzinnige shit van het leven en wat aristoteles nu eigenlijk allemaal bedoelde in die vroegere gekke tijd van de verbrandingsmotorloze wereld.Na nogmaals remco uitgelegd te hebben dat de stelling van pythagoras echt niets te maken had met de stand van het vliegwiel begonnen we met nog maar een biertje open trekken en eens kijken hoe we deze avond eens door konden brengen.Want je weet wat ze zeggen…als de dagen korter worden,blijf dan altijd krenten in de pap fleppen,eet nooit gele sneeuw en onthou altijd dat mannen onder elkaar een broeiplaats van bacterien zijn maar bovenal van chaos en pure onoverzichtelijkheid.Wij met zijn allen maar even door het raam gekeken naar de dames,maar het feit werd dan officieel als feit bestempeld,vrouwen verliezen alle aandacht van het sterke geslacht zodra er een bakje voorbij komt wat wel degelijk magnetronbestendig is.

Helaas,we waren op ons zelf aangewezen.Dus het laatste redmiddel ter hand genomen…sexpraat.Alle chaos viel – zoals een last het betaamd- van onze schouders en een wolk van pure Zen kwam de garagebox binnen gevlogen.De grappen en grollen over vrouwen en hun diverse misopvattingen over het mannelijke lichaam,de “hoe was jouw bedweek” vraag,swaffel je altijd voor,of na de sex,gelijk slapen of eerst nog een biertje na de sex en uiteraard kon een goedgeplaatste scheet niet achterwege laten.Jaaaa,het was zo ver,iedereen was er klaar voor!Dus er werd gebeund,geploeterd,gezwoegd en gestunteld maar na een goede,lange inspanning was dan toch eindelijk de koelvloeistof uit een blok gelopen.Daar moest op gedronken worden!Zelfde gold na het verwijderen van een linker- alsmede een rechter koplamp.Al dat gebeun kon natuurlijk mijn update niet onderdrukken,en na wederom een goede discussie met alle aanwezige mannen,het wisselen van gedachtengangen,mogelijke stappenplannen om het te bewerkstellen en de geestelijke steun en vriendschappelijke boks ouwe van het aanwezige gespuis moest het er dan toch van komen…

Met volle trots presenteer ik de update – helaas nog fotoloos maar dat zal ik snel proberen te veranderen- van mijn crx.Het kon natuurlijk niet uitblijven,het heeft een traantje en een drupje zweet gekost maar het is me gelukt,mijn asbakverlichting is gemaakt!!!!

Standaard

Social media…die heerlijke social meuk!

Zoals velen weten of ondertussen gezien hebben hou ik van schrijven. Vocabulaire woordenkanonnen precies genoeg vullen,richten en afschieten op het juiste moment. Niet ter verwonding,maar puur voor vermaak. Echter hou ik soms ook van een serieuze noot. Dat mijn eerder besproken held -Robin Williams- overleed moest gewoon een serieuze noot krijgen,geen enkel beklag wat daar over gedaan werd. Het huisje boompje beestje verhaal bevatte een zeer diepe betekenis,maar werd ook hartelijk ontvangen. Maar voor het eerst sinds het ontstaan van mijn blog heb ik een klacht ontvangen.

Mijn serieuze noot werd iets te serieus toen ik vorige week besloot die halve tamme imbecielen van IS erbij te betrekken en een officiële klacht werd ingediend door mijn grootste fan . Na een zeer diepzinnig momentje om tot mijzelf te komen en deze klacht tot mij te laten komen kan ik niets anders concluderen dat ik inderdaad te ver ben gegaan. Ik zal mij dus vanaf heden niet meer inlaten met religieuze conflicten,te negatieve prietpraat,beschimmelde aardbeien en extreem 2e kamer gelul. Beste Mark Rutte…dat wil dus niet zeggen dat je in de veilige zone zit!!!… Want beste Mark…ik broed al een week of wat op een perfecte open brief waarbij zelfs uw moedertjelief in tranen zou uitbreken,echter wacht ik nog even op uw ideale fuck up voor het laatste zetje. Dus Mark,ouwe pik…misschien is het een idee om eerdaags een paar atv dagen op te nemen of die andere halve tamme 2e kamer gnoom Diederik voor je in te laten vallen,want er zit mij het 1 en ander dwars!

Afijn…we dwalen af. Tot vanmiddag zat ik alweer met een writers block waar ik zelfs met een sloopkogel niet vanaf zou komen,tot het moment dat er zich een discussie op een facebook pagina -Rijbewijs gekocht- voordeed. Even een kleine introductie: Rijbewijs gekocht…een pagina met 90 procent chauffeurs die leuke,minder leuke of ronduit lachwekkende fuckups of brokkenpiloten plaatsen en er welgeteld 11 seconden serieus op ingaan om vervolgens over genomen te worden door de paginavolgers met 1,dan wel 2 missende chromosomen en er 192 reacties met stompzinnige plaatjes volgen.

Nu ben ik meer een kijker dan een doener,plus dat ik perfecte collega’s heb die nimmer fouten of fuck ups hebben. Echter is er ook een bedrijf genaamd Waberer,een van oorsprong hongaars bedrijf die er,hoe sneu ook voor de goede werknemers om bekend staan nogal brokkenpiloten te zijn. Stelt u zich een pitoresk dorpje halverwege een oostenrijkse alp met 30 inwoners. Om daar te komen met uw fiat panda is een haast onmogelijke opgave…tenzij u bij waberer werkt en uw 19 meter combinatie met uiterste precisie de haarspeldbochten omhoog weet te draaien om vervolgens de zijkant van de trailer in een woonhuis te jassen of de neus van de trekker op de achterkant van een geparkeerde auto leggen. Ook een straatje keren is geen enkel probleem. Dat de beste man daarna met 17 lantaarnpalen,een brievenbus en 11 stoeptegels onder zijn trailer de straat weer verlaat is niet zijn schuld….hadden ze die dingen maar niet neer moeten zetten. Ik kwam er 1 tegen vandaag,en in mijn onbenul van het niveau van de gemiddelde “rijbewijs gekocht” bezoekers plaatste ik deze op de pagina. Niets ten nadele van de chauffeur,gewoon omdat het kon. Al na enkele seconden kwamen zoals verwacht de onzinnige plaatjes en stomme opmerkingen waarna een zekere ruud zijn intocht deed. Waarschijnlijk zeer goede vrienden met de chauffeurs van Waberer want schijnbaar raakte ik een gevoelige snaar. Een heerlijke vent om een discussie mee te voeren,maar al snel kwamen we tot de ontdekking dat vriend Rudie niet de slimste van de klas was vroeger,en wat moeite had om zinnige reacties te geven…en zo geschiedde het dat de praatzetel/woordenkanon geactiveerd werd.Ready,aim…and fire. Want waarom met een serieuze noot eindigen als een klein lachje al de oplossing kan zijn?

Zolang die vangrail ertussen blijft zit ik in de safe zone...

Zolang die vangrail ertussen blijft zit ik in de safe zone…

Ruud: En wat rij jij dan voor aftands bakwagentje?Ik denk dat de mannen van waberer per dag meer europa zien dan jij in je hele leven soepkip.

Ha die ruud. Gezellig dat je je in een discussie wilt mengen. Wat ik rij is hier eigenlijk niet aan de orde, maar als je het per se wilt weten. Ik rij normaliter een man tgs 400 knijperwagen. Wij doen veel werk in de randstad. Op de grachten van Amsterdam, doodlopende straatjes, trams, fietsers, loslopende voetgangers… Je kent het wel. Verder voorzie ik mijn collega’s dmv zwaartransport van hun materieel in Noord en Zuid Holland, Utrecht en dergelijke. Dat betekend breedtebeperkingen, hoogtebeperkingen, aslastbeperingen en wat niet al goed inplannen en op anticiperen.
Maar inderdaad… Per week 4000 kilometer snelweg van de vrienden van waberer is inderdaad ook iets om best tegen op te kijken…
Beste ruud, het idee was goed maar het belangrijkste punt in een discussie is dat je je feiten op een rijtje hebt en je goed verwoord. Met domweg dingen roepen en mensen voor rotte vis uitmaken laat je niet echt je volwassen kant zien, plus dat ik van je weerwoord net zo onder de indruk ben als dat ik van het avondeten van mijn duifje ben.
Probeer je het nog een keer ruud? Lijkt me gezellig! Kusjes!

Ruud: Zozo,helemaal alleen naar amsterdam? En ik maak je niet uit voor rotte vis soepkip. Je begint zelf met het beledigen van chauffeurs.

Ha die ruud, was je er weer? Gezellig… Dan gaan we nog even verder. Jaja ruud, het was even slikken voor me toen ik de planning van deze week hoorde, maar de 2e dag op de grachten van Amsterdam heb ik ook weer overleefd.

Ruud, op de 1 of andere manier kan het me niet ontgaan dat je je zegje probeert te doen. Helemaal niks mis mee, maar zoals ik boven al vermeldde moet je bij een discussie wel je feiten op een rijtje hebben. Dus rudie, ouwe pik ouwe pijp… Ik ga nog eenmaal een weerwoord geven door middel van een wedervraag, daarna heb ik helaas belangrijkere dingen te doen. Zo kreeg ik net van mijn duifje te horen dat ze een nieuwe krat hertog jan heeft gehaald en ik moet ook enorm schijten. Op zich niet zulk spannend nieuws, maar allicht spannender dan hier als een papegaai dingen te herhalen.
In welke vorm heb jij in mijn beginpost en mijn daarop volgende discussiepunten een belediging gevonden? De post bevat enkel 2 vrachtauto’s en een besproken vangrail, en de discussiepunten zijn louter gebaseerd op vastgestelde feiten.
Dus ruud, ik waardeer je inzet en je pogingen tot een fatsoenlijk en maatschappelijk verantwoord weerwoord, maar wederom maakt jouw argument cq gedachtengang net zoveel indruk als een agressief gedragend eekhoorntje richting een gnoe.
Je mag het eventueel nog een keer proberen, misschien is 3x ook echt scheeprecht. Maar gezien je vorige reacties gok ik dat ook dat nog iets te hoog gegrepen is voor je.
Kusjes ruud!

Ruud: Wat wil je nou zeggen? Jij begint hier over waberer en het beschuldigen van de chauffeurs met gevaarlijk rijden. Je vindt jezelf heel wat he?

Ruud… Analfabetisme is niks om je voor te schamen. Er zijn zelfs reclames op tv over geweest met betrekking tot niet kunnen lezen. Als ik wat begrijpelijkere taal voor je moet typen moet je het zeggen he? Ik pas me graag aan naar de medemens, echt geen enkel probleem. 

Dus nogmaals ga ik in de eerder besproken papegaaistand. Speciaal voor jou ruud… Ik doe dat, want het lijkt er niet echt op dat bepaalde zaken die ik je vermeld niet echt tot je doordringen. Maar dat geeft niet hoor, niet iedereen is even snel van begrip.

Ruud… Ouwe snelwegvreter van me, nogmaals de vraag: waar in de beginpost of opvolgende reacties van mij zie je een beschuldiging? Nogmaals.. 2 auto’s en een vangrail. Ik kan niet ruiken wat jouw inzicht is wat betreft die foto, en hoe spijtig ook rudie… Ik bezit buiten een enorm vocabulaire om helaas niet over de gave van het paranormaal wezen.
Zoals eerder vermeld helaas ruud… 3 keer is scheepsrecht gaat helaas niet voor jou op. Je zou het misschien voor een troostprijs nog een keer kunnen proberen, maar gezien het feit dat het je al de gehele dag al niet echt wil lukken zet ik de kans van slagen op 15 procent, en de kans dat je jezelf wederom voor lul zet op 93 procent.
Maar ouwe knuffeltijger… De aanhouder wint, zet hem op he! Ik bemerk dat het zoenen je niet echt ligt, daarom deze ouderwetse mannelijke schouderklop. Succes ruud!

Ruud: Je ziet het helemaal verkeerd,ik ben geen chauffie soepkip. Ik ga geen achterlijke uren werken voor een miezerig loontje om er ooit uitgewerkt te worden door poolse goedkope arbeiders.

Heb je helemaal gelijk in ruud, wat een dom volk zijn wij als chauffeurs ook eigenlijk he? Mocht je ooit nog collega’s zoeken en er is een vacature vrij laat het mij en mede chauffeurs het dan even weten. Dan kunnen we gezellig met zijn allen tijdens de plantsoenendienst de diepere zin van het leven bespreken en neem ik speciaal voor jou mijn aap noot mies boekje mee, slaan we mooi even 2 vliegen in 1 klap he ouwe buffel van me!

Ruud: Ha,die plantsoenendienst verdiend nog wel meer dan chauffeurs. Voor die 2500 euro ga ik mijn bed niet uit komen sukkel

Ik weet het wel zeker ruud. En ondanks die schamele 750 euro per maand zou ik niets anders willen. Maar rudie… We dwalen af. Nog steeds als ware Facebookopenbaring heb je keurig aangetoond dat je niet de meest bijster slimme in de groep bent, en ik word langzaamaan een beetje moe van het steeds verlagen naar jou niveau. Ondanks dat we een geweldig intieme band ondertussen hebben opgebouwd kan ik mijn algehele desinteresse in je helaas niet onder stoelen of banken schuiven. Ik ga mezelf even nuttig maken hier, mocht je ooit hulp nodig hebben of bijvoorbeeld een uitleg over de werking van een telraam geef je maar een brul he ouwe ruggenbuffel van me! Tik hem aan… Doe de boks

Standaard

Geen daden maar woorden…

20 dagen heb ik nodig gehad om mijn praatstoel weer te vinden,20 dagen van absolute stilte en een opperbest gevoel á la “even bijkomen van de vakantie”. Hoe vermoeiend een vakantie ook kan wezen,elk weldenkend mens zal ten alle tijden proberen om het vakantiegevoel door te zetten bij thuiskomst. Ook ik heb geprobeerd om mij onder de weldenkende mensen te scharen,maar al snel ben ik tot de ontdekking gekomen dat dat niet voor mij weggelegd is.

Allereerst zijn er de verplichtingen. Waarbij ik voor het vertrek slechts elf seconden nodig heb om mijn koffer in te pakken, zijn er bij thuiskomst nog zeker 41 atv dagen nodig om alles weer netjes in de kast te krijgen. Altijd prettig om een reclame te zien van een Afrikaans zielig kijkend kindje met negen vliegen op zijn hoofd en de melding dat hij elke dag 17 kilometer moet lopen met een urn op zijn kop naar de dichtstbijzijnde watervoorziening terwijl je net voor de 31e keer de wasmachine aan zet om de berg was waar zelfs de meest doorgewinterde mount everest beklimmer vol ontzag naar kijkt weg te werken…een fijn gevoel. Dan nog de must om een papierversnipperaar aan te schaffen voor alle verzamelde reclamewerken en nutteloze postcodeloterijpost achter de deur weg te werken,en het altijd tijdverslindende sociale aspect om buurtgenoten verplicht te moeten vermelden dat je niet 3 weken onder een zonnebank hebt gebivakkeerd maar het kleurtje hebt opgelopen op een tropisch eiland,en dat 24 keer.

Daarna begint het genot om te werken weer,ja u hoort het goed. Mening mens heeft altijd behoefte aan 52 weken vakantie per jaar,terwijl ik na 2 of 3 weken toch wel weer sta te springen om aanwezig te zijn op mijn werk. Dat ik 3 á 4 keer per jaar op vakantie ga laten we maar even achterwege,dat doet er even niet toe. Het is altijd wel apart dat het gehele bedrijf niet ter ziele is gegaan door mijn afwezigheid en na een aantal “goh,was je op vakantie dan” kan dan ook met zekerheid gezegd worden dat ik geen missende factor ben.

IMG-20140925-WA0051

Ook niet geheel onbelangrijk gezien het naderen van de winter en de bijbehorende stilte…de autoboys. Graag doe ik dat thuis aangezien ik dan probleemloos een aantal goudgele rakkers naar binnen kan werken maar omdat we hier nog steeds niet over 250 parkeerplaatsen beschikken om alle verbouwde en verlaagde honda’s onderdak te bieden betekent dat nog eenmaal dit jaar het groene monster van stal halen en mij richting mijn lotgenoten te begeven. Dat de heenweg perfect verliep was geen verrassing,mijn trouwe stalen ros heeft mij immers nog nooit laten staan. Helaas werd de terugweg een ander verhaal en met ruim 8000 toeren besloot een drijfstang de wereld eens van de buitenkant te bekijken. Waar een normale auto besluit om proestend en ratelend thuis te komen alwaar de eigenaars besluiten dat het misschien wijs is om een onderhoudsbeurt in te plannen doet mijn auto waar hij het beste is…uit het oog springen. Geen rateltjes,geen oplichtende lampjes…een crx komt in stijl,en gaat in stijl. Bij voorkeur in een tunnel,in de toerenbegrenzer en met 1 grote klap inclusief bijbehorende rookwolk terwijl je onder de auto de stukken zuiger,krukas en drijfstang over de weg hoort rinkelen,gevolgd door een grote glimlach van mij en schaterlach van het aanwezige vriendengespuis wat mij vol verwondering opwachtte op de vluchtstrook…missie geslaagd!

IMG_20140928_172836

En zoals mijn mama,papa,collega’s en elk ander persoon verwachten was dat het einde van het tijdperk crx. Opruimen dat ding…mooi geweest…Of niet natuurlijk! Dit was slechts het einde van motorblok nummer 5,en aangezien elk moertje en boutje al los is geweest moet motorblok nummer 6 geen enkel probleem zijn om erin te hangen. Dus vrees niet…ook volgend jaar is daar dat ellendige hok op wielen waar menig leaserijdertje al van schrikt bij de aanblik in de achteruitrijspiegel.

Dit alles is natuurlijk weer allemaal mooi gezegd,maar feit blijft dat een vakantiestemming of leuke anekdotes niet goed tot zijn recht komen als je alle shit om je heen eens goed bekijkt. Buiten mijn veilige 200 kilometer straal een stelletje doorgedraaide malloten die zichzelf een eigen staat hebben toegeëigend en elke non-islamiet met een raketwerper te lijf gaan,dichterbij een mede chauffeur die na mijn invoegen van een korte invoegstrook zijn snelheid 10 kilometer moet verlagen en volledig door het lint gaat met seinen en woeste inhaalacties inclusief afsnijden. Gescheld,gevloek en doodswensingen van een fietser als ik midden op een Amsterdamse gracht een keer extra moet steken waarbij de beste man heel even af moet stappen en hoe lullig,ontoepasselijk of onsmakelijk het ook is…een man die het vermaken van mensen en het toveren van een glimlach bij een kind tot hobby verworven heeft publiekelijk aan de schandpaal nagelen voordat er ook maar iets bekend is. Een onfortuinlijk ongeval met dodelijke afloop…nabestaanden vol verdriet en een bestuurder van een monstertruck getekend voor het leven met de last van verantwoording en de sociale scheve gezichten en verwijten. Het kan haast niet anders dan dat IS ook nationaal leden heeft geworven. IS….intolerant society….

Standaard

Costa del mount everest

Een schimmig contrast van een land doet bij mij altijd het ontdekkersbloed rommelen. Een grote oorzaak waarom ik op texel meestal laveloos in mijn Heineken fort van 17 kratten rondom hoog lig, maar in de Franse of Oostenrijkse Alpen het advies van menig stugge chagrijnige restauranteigenaar in de wind sla en na het vernuftig omzeilen van de daar aanwezige pistengestapo mij met mijn freestyle ski’s in de ongerepte poedersneeuw buiten de piste om mezelf om een boom probeer te vouwen.

image

Datzelfde geldt voor Engeland. Waar elke aanwezige medespeler van de daar uitgezette opdrachtentocht met precisie welgeteld 4000 kilometer aan snelweg aan zich voorbij zag gaan besloten een zestal dappere mannen zich te wagen aan routes waar zelfs de bewoners van dat afgestoken stuk land nog nooit van gehoord hadden. Zelfs de routes die eindigden bij een klein afgelegen meertje waren geen probleem. Een klein half uurtje later tokkelde de land rover van Roy simpelweg aan de andere kant van het water weer omhoog, gevolgd door een oude zeemijn, 17 kilo verdwaald koraal en een aan de haak geslagen 132 jaar oude visserman… Inclusief boot.

image

Op Kreta werd er besloten om een jimny onder de billetjes te schuiven. Mede ook door de enorme plezierritjes die ik van eenzelfde jimny van moedertje lief had in de weilanden, hondenuitlaatveldjes en vers aangelegde grasmat van het plaatselijke voetbalteam. Helaas was de pret niet van lange duur aangezien een jaloerse BMW rijder besloot de auto 23 centimeter in te korten…. Aldus het verhaal van moeders. Dat mijn mama per maand meer deuken in auto’s rijdt dan een overjarige bejaarde Amsterdamse oma in haar thuisstad over een tijdsbestek van 90 jaar met haar fiat panda maakt haar verhaal ietwat discutabel, maar dat even terzijde.

Afijn… Kreta. Nadat de jimny na slechts 1.4 kilometer overdwars op de weg stond maakte de verhuurder toch wel gelijk had wat betreft het gladde wegennet. Al snel werd dus gekozen voor de niet op de kaart staande b-wegen. Waarna we na ongeveer 300 meter erachter kwamen dat op kreta ook f-wegen bestaan. Rotsen ter grootte van Peter beense, bomen die met de aanwezige bullbar omgereden werden en een verdwaalde verbaasde leguaan die uit schrik op de schoot van marijke kroop. Zonder 4wd was hier niets mogelijk, gelukkig had marijke bij toeval nog een aardappelschilmesje in haar tas om de weg vrij te maken van lianen, bananenplanten en kilometers aan klimop. Dat ik na deze barre tocht vertelde dat er een kettingzaag achterin lag maakte haar wat prikkelbaar, maar na aankomst in heraklion en de letterlijke terugweg over het strand, inclusief 4 lege handdoeken en 1 door een dikke Duitser bezette maakte haar weer aan het glimlachen. Aldus de liefde voor de jimny die geboren was.

image

En zo komen we bij gran canaria. De liefde voor de jimny hield stand, echter de jimny zelf niet. Na 13 autoverhuurbedrijven gehad te hebben en enkel de alom bekende homofiele “loop lekker in je latexbroek met eyeliner op en een buttplug in het daarvoor bestemde gat” volkswagen beetle cabrio gezien te hebben was er 1 enkele dappere strijder die nog een overjarige jimny in zijn assortiment bleek te hebben. Leuke bijkomstigheid…een overjarige auto kost geen drol meer en om de benzineprijs hier lach ik een scheur in mijn brugleuning. Nadeel van een Spaanse Costa is dat je hier door de aanwezige politia met dubbelloops shotgun wordt afgeschoten als je ook maar 1 voorwiel in het zand plaatst, en om zeker te weten dat je de hint snapt nog 4 klappen op je hoofd met de wapenstok krijgt en 140 schoten rondom de hartstreek met een volautomatisch machinegeweer. Dus de eerste helft van onze queeste hebben we ons maar beperkt tot asfalt en een strandje die na nader onderzoek opgeëist was door een rechtstreeks aantal bloedverwanten van de roma familie.

image

Na deze ontdekking werd er met een viertal piepende banden besloten om de hoogte in te gaan. En al snel kwam de ontdekking dat ze hier het bord “doodlopend” niet kennen. Bijna elke weg hier leidt letterlijk naar niets… Het stopt gewoon simpelweg tegen een stuk rots. Nu heb ik ten alle tijden vertrouwen in dit type stalen ros, maar een bergwand in een hoek van 80 graden ongeveer 1500 meter omhoog doet zelfs mij twijfelen aan het resultaat van een klim. Tot het moment dat ik impulsief een weggetje in sloeg… En verrast werd met een klim naar de top van de hoogste berg middels 76 haarspeldbochten en 11 eerder besproken f-wegen, om te eindigen in een compleet andere wereld in de wolken. Dat marijke het temperatuurverschil iets te wild inschatte door de opmerking “schatje ik zie sneeuw!” zal ik maar niet publiekelijk vermelden, maar van een 32 graden aan de kust naar een 9 graden op de top was wel even andere koek.

image

Na deze barre tocht omhoog moest er natuurlijk ook weer naar beneden gegaan worden. Middelvingers, verbaasde blikken en een enkeling met ontzag alom toen er al driftend met hoge snelheid 2 malloten in een blauw afgetrapt hok langs knalden… Een expeditie van epische proporties. Aan alle dingen komen echter een eind, en omdat marijke het eten van de vorige avond op voelde komen en ik de lagerschalen en kleppen van de auto steeds meer hoorde tikken werd besloten om terug te keren naar de bewoonde wereld. Om bewijs te leveren en het ongerepte landschap toe te eigenen heb ik nog wel een vlag geplant. Dus mocht je ooit een berggeit tegenkomen met een vlag in zijn rug… Sorry, ik was je voor. De jimny tijdig teruggezet en per direct de borg weer opgehaald, zeer goede planning aangezien vanmorgen de lokale brandweer langs reed en ik een beduusde autoverhuurder over straat zag slenteren. Dus mensen van bali… Berg uw kinderen, verstop uw vrouwen en verzeker uw auto’s goed… Er komt narigheid aan!

Standaard

Vakantieman… Gezellig he?!?

Zo een 3 a 4 keer per jaar schaar ik mij onder de noemer “vakantieganger”. Waar ik in de winter mijzelf mijn lange latten onder de voeten schroef voor een week lang freestyle en halfpipe terreur in de sneeuw zonder -hoe verrassend- ook maar iets te breken, inclusief de eerder besproken autorit a la “gardameer”, exclusief de 2 weken hel op aarde ben ik zomers vaak te vinden op een eiland of in een land waar de gemiddelde temperatuur te vergelijken is met een precies juist gefrituurde kaassoufle.

Zo ook dit jaar weer. Waarbij de puberale losbol als ik ben op chersonissos weer boven kwam heb ik me dit jaar ingesteld op een relaxte vakantie om bij te komen. Dat er gemiddeld per avond meer bier in mijn slokdarm verdwijnt dan een leopard tank aan brandstof verstookt is bijzaak, aan mijn rust kom ik echt wel toe.

image

Over het Spaanse eten valt weinig te vermelden, het is goed te eten maar door het jammerlijke feit dat ik thuis 2 vrienden met een eigen restaurant heb die vlees, groenten en desserts precies zo bereiden dat het lijkt alsof het perfecte laatste avondmaal bereid is terwijl er op de achtergrond een koor zacht maar met precies genoeg kracht “halleluja” zingt maakt het dat ik een vrij hoge standaard wat betreft eten heb. Goed voor thuis… Jammer voor de 19 uur per dag werkende Spanjaarden met een uurloon waar zelf een Afrikaans weeskindje nog zijn hoofd voor zou schudden.

Het strand is goed vertoeven. Loop wat licht chauvinistisch het strand op en je wordt gelijk gespot door de plaatselijke slaafjes. Voetmassages, pakjes sigaretten, bier en ik denk dat als je goed je best doet ze nog persoonlijk een auto op het strand af komen leveren om je terug naar het hotel te rijden… En dat alles voor een fooi van 50 cent. Nu ben ik streng tegen kinderarbeid, maar alleen als het uurloon onder de 12 cent ligt. Echter, over uitbuiten in het voordeel van mezelf wil ik nog wel een 2e kamerdebat aan gaan. In mijn ogen niks mis mee.

image

Dan het zwembad. Waar we vorig jaar verwend werden met een aantal mensen die dezelfde gedachtengangen als wij hebben moeten we het dit jaar doen met hersenloze Duitsers en een enkele in zichzelf gekeerde Nederlander. Zelfs na eenmaal een ferme “euj, mojje bier ofwa?” werd ik ietwat stom aangekeken waardoor ik maar snel deed alsof ik schizofreen was.

Dat gezegd hebbende rest er bij het zwembad niets anders dan mensen kijken. Tot gister hadden we 2 duitse lesbiennes die zich tot verbazing elke keer weer op een ligbed wisten te krijgen. “waarom” vraagt u? Het ligbed op zich is niet zo bijzonder, wat wel bijzonder was is dat beide vrouwen in het bezit waren van een reet zo groot dat het een eigen postcode had, en een buik waarover we niet mogen roddelen, omdat zwangerschap niet iets is om grappen over te maken. Ik kan u wel vermelden dat ik dus de eerste vrouwen heb gezien die ongeveer 22 jaar zwanger zijn nu.

Dan hebben we nog een Spaans stelletje, ik gok ze een jaar of 20. Waarbij de zeer gespierde knul al tweemaal door een andere gast het zwembad in geniest is zal de meid bij de eerstvolgende orkaan katrina als anker neergezet worden om een complete stad op zijn plek te houden. Niet vanwege eventuele kraters die onder de voeten ontstaan na het zetten van een stap maar wel omdat ze een steekkarretje nodig heeft voor haar voorgevel. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik met eigen ogen het water in het zwembad 60cm omhoog heb zien komen na een duik van haar.

Verder hebben we nog een duitse Roy donders met meer bruiningsolie dan een Russische olietanker, een engels stelletje wat savonds in een paal boven het centrum wordt gehangen om de boel te verlichten en een 4tal Zweden, die al 3 dagen lang door het meest nuchtere stel -moi et mon chicka- worden nagesynchroniseerd met de stem van The swedish chef. Ik weet niet zeker of ze het door hebben maar na zojuist een lege bierpul gekopt te hebben krijg ik het vermoeden dat ze het niet kunnen waarderen.

Ook nog het zeer irritante uberduitse bord bij het zwembad wat vermeld dat het ten strengste verboden is om een luchtbed, bal of drank het zwembad in te nemen, laat ik mij dus voor eenmaal maar een keer pro Duits gedragen en de regels respecteren. Al met al een zeer relaxte vakantie waarbij we toch wel elke bezigheid benutten. Van een dolfijnentocht op een catamaran, je eigen tonnetje rond eten, de gehele dag door shoppen en biertjes drinken tot 21x in 1 avond het weigeren van het geven van je telefoonnummer aan diverse homofiele mannen…op hakken… Met make up.. Gekleed in een kort latex broekje… Met een open voorkant…

image

Vakantieman… Het is hier fantastisch!!

Standaard